بایگانی دسته: مقالات بلاک چین

استخراج اتریوم چگونه است؟

استخراج اتریوم چگونه است؟

اکنون که با نحوهٔ کار استخراج اتریوم آشنا شدید، ممکن است بخواهید بدانید که چگونه می‌توانید در مسابقهٔ استخراج اتریوم به رقابت بپردازید.

به‌طور خلاصه، استخراج مانند یک چسب است که فروشگاه اپ غیرمتمرکز اتریوم را در کنار یکدیگر نگه می‌دارد. این کار از طریق اجماع نظر در خصوص اعمال تغییر در اپلیکیشن‌هایی که در حال اجرای شبکه هستند، صورت می‌گیرد.

برای به‌دست آوردن اتریوم، ماینرها کامپیوترها را برای حل معماهای رمزنگاری تنظیم کرده و برای باز کردن قفل یک دستهٔ جدید از دارایی‌ها می‌بایست تعداد زیادی مسائل محاسباتی را امتحان کنند.

از لحاظ تئوری، یکی از نکات جذاب در مورد بلاک چین‌های باز این است که هرکسی می‌تواند کامپیوتر خود را به‌گونه‌ای تنظیم کند تا با تمرکز بر روی این معماهای رمزنگاری شده برندهٔ پاداش‌ شود.

برای آشنایی با نحوه‌ی کارکرد اتریوم می‌توانید مقاله «اتریوم چگونه کار می‌کند؟» را مطالعه نمایید.

نکتهٔ جالب اینجاست که استخراج در بلاک چین‌های بزرگ به‌مرور زمان به انرژی بیشتر و بیشتری نیاز دارد، زیرا افراد بیشتری در سخت‌افزارهای قدرتمندتری سرمایه‌گذاری می‌کنند.

امروزه علی‌رغم اینکه افرادی که با توان کامپیوتری کم اقدام به استخراج می‌کنند شانس کمی برای پیروزی دارند اما هنوز هم استخراج اتریوم یک تفریح قدیمی و قابل‌اجرا برای علاقه‌مندان محسوب می‌شود.

انتخاب سخت‌افزار استخراج

قبل از شروع، به سخت‌افزار کامپیوتری ویژه‌ای نیاز دارید تا بتوانید به‌صورت تمام‌وقت به استخراج بپردازید.

دو نوع سخت‌افزار استخراجی وجود دارد: CPUها و GPUها.

GPUها به دلیل نرخ هش بالاتر به خود می‌بالند. این موضوع بدین معناست که این سخت‌افزارها می‌توانند پاسخ‌های معما را سریع‌تر حدس بزنند. در زمان نگارش این مقاله، در حال حاضر GPUها تنها گزینه برای استخراج اتریوم هستند.

استخراج اتریوم چگونه است؟

دو نوع سخت‌افزار استخراجی وجود دارد: CPUها و GPUها. GPUها به دلیل نرخ هش بالاتر به خود می‌بالند. این موضوع بدین معناست که این سخت‌افزارها می‌توانند پاسخ‌های معما را سریع‌تر حدس بزنند. در زمان نگارش این مقاله، در حال حاضر GPUها تنها گزینه برای استخراج اتریوم هستند.

راه‌اندازی کارت گرافیک کار پیچیده‌ای است. شما می‌توانید تعداد زیادی از حالت‌های راه‌اندازی را مرور و بررسی کنید. با این کار شما می‌توانید سودمندترین گزینه را براساس بازدهی نرخ هش، مصرف برق و هزینهٔ اولیهٔ کارت گرافیک انتخاب کنید.

شاید شما بخواهید یک دکل استخراجی راه‌اندازی کنید. دکل استخراجی، ماشینی است که از چندین GPU تشکیل‌شده و ممکن است ساخت آن یک هفته به‌طول بینجامد.

چگونه از اتریوم استفاده کنیم؟

ماشین‌حساب محاسبهٔ سود ماینینگ، با توجه به نرخ هش و هزینه‌های مرتبط با مصرف برق مقدار احتمالی درآمد شما را محاسبه می‌کند.

برخلاف بیت‌ کوین، ‌در حال حاضر دستگاه‌های اسیک قدرتمند و سریع به‌منظور استخراج اتریوم در دسترس نیست.

نصب نرم‌افزار

پس از انتخاب سخت‌افزار استخراج اتریوم، مرحله بعد نوبت نصب نرم‌افزار است.  ابتدا برای اتصال به شبکه، ماینرها می‌بایست با یک کلاینت به شبکه متصل شوند.

برنامه‌نویسان آشنا به خط دستور (راهی مؤثر برای برقراری رتباط با سرور) می‌توانند geth را نصب کنند. این برنامه با استفاده از زبان برنامه‌نویسی “Go” نوشته شده و یک گره اتریوم را اجرا می‌کند. از این برنامه به‌عنوان رابطی بین کامپیوتر و سخت‌افزار شما با مابقی کامپیوترهای درگیر در شبکهٔ اتریوم یاد می‌شود. شما می‌توانید برنامه Geth را متناسب با سیستم عامل خود (ویندوز، مک OS یا لینوکس) دانلود کنید.

برای دریافت قیمت‌آنلاین اتریوم از صفحه «قیمت اتریوم» دیدن نمایید.

زمانی که این برنامه را نصب کردید، گرهٔ شما می‌تواند با سایر گره‌ها در تعامل باشد و به شبکهٔ اتریوم متصل شود. علاوه بر استخراج اتریوم، این برنامه رابطی را جهت راه‌اندازی قرادادهای هوشمند و ارسال تراکنش‌ها به شما فراهم می‌آورد.

آزمایش

با استفاده از این برنامه، امکان استخراج اتریوم بر روی شبکهٔ شخصی به‌صورت آزمایشی وجود دارد. با این کار، شما می‌توانید قراردادهای هوشمند و اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز (فعالیت‌هایی که به استفاده از توکن نیاز دارند) را تجربه و آزمایش کنید.

برای استخراج در شبکهٔ آزمایشی به‌هیچ سخت‌افزار خاصی نیاز ندارید. برای این کار شما تنها به یک کامپیوتر خانگی که geth یا کلاینت دیگری بر روی آن نصب شده باشد نیاز دارید. ولی بدیهی است که استخراج اتریوم تقلبی خیلی سودآور نخواهد بود.

نصب Ethminer

اگر به استخراج اتریوم واقعی علاقه دارید، می‌بایست نرم‌افزار استخراج را نصب کنید.
اکنون که یک کلاینت دانلود کرده‌اید‌ و گرهٔ شما به بخشی از شبکه مبدل است، می‌توانید Ethminer را دانلود کنید. پس از نصب، گرهٔ شما رسماً در ایمن‌سازی شبکهٔ اتریوم نقش مهمی ایفا خواهد کرد.

ملحق شدن به یک استخر استخراج

به‌عنوان یک ماینر، بعید است که خود به تنهایی قادر به استخراج اتریوم باشید.

به‌همین دلیل است که ماینرها توان کامپیوترهای خود را تجمیع کرده و استخرهای استخراجی را تشکیل می‌دهند. این کار باعث می‌شود تا شانس این افراد برای حل معماهای رمزنگاری و کسب اتریوم افزایش یابد. سپس این افراد متناسب با نیرویی که ماینر آن‌ها برای کار استخراج تخصیص داده است، در سود کسب‌شده سهیم می‌شوند.

عوامل زیادی در عضویت به استخر استخراج دخیل هستند. هر استخر برای همیشه پابرجا نبوده و نیروی محاسباتی هر استخر دائماً در حال تغییر است، بنابراین برای عضو شدن در یک استخر می‌بایست چند عامل را در نظر گرفت.

خالق اتریوم

یکی از نکاتی که می‌بایست به ذهن بسپارید این است که هر استخر ساختار پرداختی متفاوتی دارد.

استخرهای استخراج بر روی وب‌سایت خود دارای چند نوع فرآیند ثبت‌نام هستند. بنابراین ماینرها می‌توانند به استخر پیوسته و فرآیند استخراج را آغاز کنند.

به‌یاد داشته باشید که جهان استخراج در معرض تغییرات شدیدی قرار دارد. ابزاری که امروز انتخاب می‌کنید ممکن است سال بعد منسوخ شوند.

همچنین ممکن است برخی از استخرهای استخراج از بین بروند و چندین استخر جدید به‌وجود آیند. بنابراین بهتر است که نسبت به تغییرات این صنعت آگاه و هشیار باشید.

اگر سوال یا ابهامی در مورد نحوه‌ی استخراج اتریوم دارید در قسمت نظرات با ما به اشتراک بگذارید. در سریع‌ترین زمان ممکن پاسخگوی شما عزیزان هستیم.

مقیاس پذیری اتریوم چگونه است؟

مقیاس پذیری اتریوم چگونه است؟

مانند سایر بلاک ‌چین‌های عمومی، اتریوم قصد دارد تا جایی که می‌تواند از کاربران بیشتری پشتیبانی کند. مشکل آنجاست که محدودیت‌های این پلتفرم را نمی‌شناسیم. به دلیل محدودیت زیاد محاسبات بلوک، بلاک‌ چین اتریوم در حال حاضر به‌سختی از 15 تراکنش در هر ثانیه پشتیبانی می‌کند. این در حالی است که پلتفرم ویزا در هر ثانیه از 45,000 تراکنش را پشتیبانی می‌کند.

مدت زمان زیادی است که بحث در خصوص سیستم‌های اتریوم و سایر بلاک ‌چین‌ها به‌موضوع مورد بحث توسعه‌دهندگان و دانشگاهیان تبدیل شده است. در حالی که توسعه‌دهندگان اتریوم قصد برجسته کردن تفاوت‌های پلتفرم قراردادهای هوشمند و بیت کوین را دارند، اما باید گفت که قراردادهای هوشمند از لحاظ مقیاس پذیری منحصربه‌فرد نیستند.

نکتهٔ ناامیدکننده در خصوص این راه‌حل‌های پیشنهادی، آن است که این ایده‌ها تاکنون به یک نرم‌افزار رسمی تبدیل نشده‌اند.

چرا مقیاس پذیری اتریوم دشوار است؟

بدون نظارت مراجع مرکزی، اتریوم و بیت کوین از ترفندهای فنی و مشوق‌ها برای اطمینان از ثبت دقیق میزان مالکیت افراد استفاده می‌کنند.

مشکل اینجاست که حفظ این تعادل و در عین حال افزایش تعداد کاربران کار دشواری است. به همین دلیل اتریوم به شبکه‌ٔ گره‌ها وابسته است. هر یک از این گره‌ها کل تاریخچهٔ تراکنش‌های اتریوم و وضعیت فعلی حساب، قراردادها و حالت ذخیره‌سازی را ذخیره می‌کنند که کار بسیار پُرزحمت و دشواری به‌حساب می‌آید.

اتریوم چگونه کار می‌کند؟

از زمانی هم که تعداد کل معاملات در هر 10-12 ثانیه به‌ازای هر بلوک جدید افزایش یافته، کار دشوارتر نیز شده است.

مقیاس‌پذیری اتریوم چگونه است؟

نگرانی آنجاست که اگر توسعه‌دهندگان ابعاد هر بلوک را به‌منظور پوشش تراکنش‌های بیشتر افزایش دهند، داده‌‌های مورد نیاز گره برای ذخیره‌سازی نیز بسیار افزایش یافته و باعث بیرون راندن مردم از شبکه می‌شود. اگر هر گره به‌اندازهٔ کافی بزرگ شود، تنها تعداد کمی از شرکت‌ها از منابع کافی برای ران کردن آن‌ها برخوردار خواهند بود.

نگرانی آنجاست که اگر توسعه‌دهندگان ابعاد هر بلوک را به‌منظور پوشش تراکنش‌های بیشتر افزایش دهند، داده‌‌های مورد نیاز گره برای ذخیره‌سازی نیز بسیار افزایش یافته و باعث بیرون راندن مردم از شبکه می‌شود.

اگر هر گره به‌اندازهٔ کافی بزرگ شود، تنها تعداد کمی از شرکت‌ها از منابع کافی برای ران کردن آن‌ها برخوردار خواهند بود.

علی‌رغم این آسیب‌ها، بهترین راه برای کاربران، اجرای یک گرهٔ کامل به‌منظور بهره‌مندی از مزایای رعایت حریم خصوصی و امنیت است.

اجرای گره‌های کامل، کمتر افراد را محدود می‌کند. به عبارت دیگر، در حال حاضر غیرمتمرکزسازی و مقیاس پذیری از یکدیگر متفاوت‌اند اما توسعه‌دهندگان در حال جستجوی راهی برای کنار آمدن با این موضوع هستند.

خرد کردن چیست؟

در حال حاضر تعداد کمی پروژه مقیاس پذیری اتریوم در حال فعالیت بوده که هر یک از آن‌ها با یک مشکل مقایس‌پذیری متفاوت روبه‌رو هستند.

همان طور که ذکر شد، هر گره می‌بایست حالت بروزرسانی‌شدهٔ هر حساب را در شبکه ذخیره کند. “خرد کردن” از یک تکنیک مقیاس پذیری سنتی به نام “خرد کردن پایگاه داده” سرچشمه گرفته است.

چگونه از اتریوم استفاده کنیم؟

این روش داده‌ها را به چند قطعه تقسیم کرده و هر بخش را روی یک سرور جداگانه قرار می‌دهد. هدف از خرد کردن، عدم نیاز به گره‌های کامل است. این گره‌های کامل به ذخیره‌سازی وضعیت کامل شبکه و هر تراکنشی که انجام می‌شود می‌پردازد. در عوض، هر گره یک زیرمجموعه از این داده‌ها را ذخیره‌ کرده و تنها همان تراکنش‌ها را تأیید می‌کند.

اگر یک گره به کسب اطلاعات در خصوص تراکنش‌ها یا بلوک‌هایی که ذخیره نکرده است نیاز داشته باشد، آن‌گاه گره‌ای دیگر که دارای اطلاعات مورد نیاز خود باشد را می‌یابد. مشکل آنجاست که این فرآیند کاملاً غیرقابل اعتماد نیست، زیرا در این مدل، گره‌ها می‌بایست به گره‌های دیگر اعتماد کنند.

اتریوم قصد دارد این مشکل را با استفاده از مشوق‌های اقتصادی رمزنگاری که بازیگران را به سمت انجام یک شیوهٔ خاص سوق می‌دهد، حل کند. در این حالت اتریوم اطمینان می‌یابد که گره‌ها اطلاعات معتبر را به گره‌های دیگر منتقل می‌کنند.

تراکنش‌های خارج از بلاک چین چگونه انجام می‌شود؟

لایه بالایی پیشنهادی به شبکهٔ بلاک چین که عملکرد اینترنت چندلایه را منعکس می‌کند، باعث ایجاد فناوری بلندپروازانه‌تر و ظرفیت‌پذیرتر از بیت کوین می‌شود. تراکنش‌های خارج از بلاک چین شبکه لایتنینگ می‌تواند ظرفیت‌های فناوری را از آنچه که به کاربران گفته شده بود بیشتر کند. عرضهٔ سریع و نامحدود کاربران را ملزم به اعتماد به‌واسطه‌ها نکرد.

براساس این چشم‌انداز، بیشتر تراکنش‌ها بر روی شبکه‌های ریزپرداخت خارج از شبکه انجام شده و بار از روی بلاک‌ چین اصلی برداشته خواهد شد. از نظر تئوری، دلیل اینکه این ایده مؤثر واقع می‌شود آن است که هر شخص هر زمان که بخواهد می‌تواند تراکنش را به بلاک ‌چین برگرداند.

قیمت اتریوم

با این کار هر دو طرف قادر به اتمام تعامل خواهند بود. با افزودن این قابلیت، دیگر نیازی به افزایش بیش از حد محدودهٔ محاسباتی اتریوم نبوده و می‌توان امیدوار بود که این روش برای علاقمندان معمولی اتریوم به‌منظور ران کردن یک گره کامل کافی خواهد بود.

مقیاس پذیری اتریوم چقدر طول خواهد کشید؟

این سؤال صحیحی نیست زیرا برای انجام این کار می‌بایست آزمایشات بسیار زیادی صورت پذیرد. بنا به گفتهٔ ویتالیک بوترین (Vitalik Buterin)، هدف بلندمدت این پلتفرم آن است که بتواند در حد پلتفرم ویزا یا فراتر از آن پردازش‌ها را انجام دهد.

با این وجود، همان طور که ناظران اشاره می‌کنند، این موضوع براساس تحلیل بوترین و تکنیک‌هایی انجام شده که هنوز در یک زنجیرهٔ بلاک چین گسترش نیافته است. اگرچه در حال حاضر اتریوم قابلیت اداراه و مدیریت تعداد انگشت‌شماری از تراکنش‌ها را در هر ثانیه دارد، اما سازندگان این پلتفرم آرزوهای بلندپروازانه‌ای برای مقیاس پذیری اتریوم در سر داردند.

به طور مفصل در مورد مقیاس پذیری اتریوم صحبت کردیم اگر به نحوه استخراج اتریوم هم علاقه‌مند هستید پیشنهاد می‌کنیم مقاله «استخراج اتریوم چگونه است؟» را مطالعه نمایید.

DAO چیست؟

DAO چیست؟

این موضوع را تصور کنید: یک اتومبیل بدون راننده در جستجوی مسافر به این‌سو و آن‌سو می‌رود.

پس از رساندن مسافران به مقصد، اتومبیل از مجوز خود برای رفتن به یک ایستگاه شارژ استفاده می‌کند. به جز برنامه‌‌ریزی اولیه، این اتومبیل به کمک خارجی برای تعیین چگونگی انجام  وظایف خود نیاز ندارد.

این مثال همان آزمایشی بود که مایک هیرن، توزیع‌کنندهٔ سابق بیت کوین پیشنهاد داده بود. در این آزمایش، مایک هرن به نقش بیت کوین در سازمان‌های بدون مدیر و نحوهٔ ادارهٔ آن تا 30 سال آینده اشاره کرد.

اگر به طور اتفاقی با دیجی کوینر آشنا شده‌اید و هیچ اطلاعاتی در مورد بیت کوین ندارید پیشنهاد می‌کنیم قبل از مطالعه ادامه مطلب، مقاله «بیت کوین چیست و چه کاربردی دارد؟» را مطالعه نمایید.

چیزی که هرن تشریح کرد یکی از رویایی‌ترین موارد استفادهٔ سازمان خودگردان غیرمتمرکز یا یک DAO است. البته این ایده اندکی بعد از رونمایی بیت کوین در سال 2009 در جامعه به‌وجود آمد. فکر پشت این ایده آن است که اگر بیت کوین بتواند واسطه‌های مالی را کنار بگذارد، آنگاه ممکن است شرکت‌ها و سایر سازمان‌ها روزی بتوانند بدون مدیریت سلسله‌مراتبی به فعالیت بپردازند.

به‌طور خلاصه، هدف DAO کدگذاری قوانین خاصی است که یک شرکت با استفاده از آن بتواند روی پای خود ایستاده و راه‌اندازی شود. البته برای به وجود آوردن چنین قوانین و اعمال تغییرات، شرکت می‌بایست بخشی از درآمد خود را برای این امر کنار بگذارد.

این روش مشابه کارکرد یک شرکت معمولی است. تفاوت بزرگ موجود در اینجا آن است که قوانین شرکت‌های معمولی به‌صورت دیجیتالی اجرا نمی‌شود.

شناخته‌ترین تلاشی که برای خلق چنین سازمانی انجام شد، DAO نام داشت.

اگرچه این پروژه در سال 2016 راه‌اندازی شد اما در عرض چند ماه به شکست منجر شد. علی‌رغم‌ این شکست، این پروژه نمونهٔ خوبی از آن چیزی است که مردم هنگام صحبت از فناوری در ذهن دارند.

برنامهٔ این پروژه آن‌گونه بود که شرکت‌کنندگان آن، توکن‌ DAO دریافت کرده و سپس به این موضوع که کدام پروژه می‌بایست تأمین مالی شود رأی دهند. در واقع در این طرح برای انتخاب پروژه‌هایی که می‌بایست در آن‌ها سرمایه‌گذاری شود خرد جمعی صورت می‌گرفت.

DAO چیست؟

روش‌های محدودی وجود دارد که از طریق آن DAO می‌تواند مدیریت سازمان‌های امروزی را بهبود بخشد:

  • هر کسی که به اینترنت دسترسی دارد می‌تواند توکن‌های DAO را نگهداری و یا آن‌ها را خریداری نماید.
  • خالقان DAO می‌توانند هر قانونی را که به آن رأی داده‌اند اجرا کنند.

به‌طور خلاصه DAO به طریقی مشابه عمل می‌کند. در واقع DAO به قراردادهای هوشمند یا قوانین برنامه‌ریزی شده برای نشان دادن آن چیزی که در سیستم اتفاق می‌افتد نیاز دارد. قراردادهای هوشمند به‌‌گونه‌ای برنامه‌ریزی شده‌اند تا بتوانند انواع مختلفی از فعالیت‌ها، از جمله واریز سود بعد از مدت معین را انجام دهد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد قرارداد هوشمند می‌توانید از مطلب آموزشی «قرارداد هوشمند چیست؟» دیدن نمایید.

برخی طرفداران آن معتقدند که یک سازمان نه تنها می‌تواند از این طرح در تصمیمات پولی خود استفاده کند بلکه می‌تواند در تمام تصمیم‌گیری‌های خود نیز از آن بهره برد.

طرفداران این طرح از آن به‌عنوان روشی برای ضمانت دموکراسی شرکت‌ها استفاده می‌کنند. به‌عنوان مثال در این طرح سهامداران می‌توانند قوانین جدیدی را وضع کرده، آن را تغییر داده یا به اخراج یک عضو رأی دهند.

امنیت DAO چگونه است؟

به‌راحتی می‌توان دید که چرا “کد غیرقابل توقف” می‌تواند یک مسئلهٔ امنیتی ایجاد کند.

امروزه و پس از استقرار در بلاک چین اتریوم، تغییر زیربنای DAO یا قرارداد هوشمند زیرشاخهٔ آن، کار دشواری است و این موضوع “خوب” است، زیرا در این شرایط یک شخص یا یک نهاد نمی‌تواند قوانین را تغییر دهد.

اتریوم چیست و چه کاربردی دارد؟

اما این ویژگی پتانسیل تبدیل شدن به یک عیب را دارد. اگر شخصی یک باگ در DAO بیابد، توسعه‌دهندگان قادر به تغییر کد مربوط به آن نخواهند بود.

این موضوع یک مشکل برای DAO محسوب می‌شد. ناظران مشاهده ‌کردند که مهاجمان به آرامی وجوه را تخلیه می‌کنند اما نمی‌توانستند برای توقف آن کاری انجام دهند. (از نظر فنی، هکر از نحوهٔ اجرای قوانین تصویب‌شده پیروی می‌کرد).

به‌منظور بازگرداندن وجوه به صاحبانشان، برنامه‌نویسان اتریوم تاریخچه تراکنش‌ها را معکوس کردند. این تصمیم یک تصمیم جنجالی بود که منجر به ایجاد شکاف و اختلاف نظر در جامعه شد.

بهترین راه برای کنترل و ادارهٔ شرایط مشابه در آینده هنوز هم جای بحث دارد.

چگونه از اتریوم استفاده کنیم؟

چگونه از اتریوم استفاده کنیم؟

فکر استفاده از اتریوم می‌تواند رعب‌آور باشد اما دارای مزایایی نیز هست. اگر اتریوم طبق برنامه پیشرفت کند، می‌تواند جایگزین مناسبی‌ برای فیس‌بوک‌ و گوگلی باشد که امروزه بخش مهمی از زندگی ما را فرا گرفته است. ممکن است اتریوم به اندازهٔ وب قابل لمس نباشد، اما هنوز هم هر شخصی که دارای یک کامپیوتر یا گوشی هوشمند است تا زمان داشتن اتریوم می‌تواند از این پلتفرم استفاده کند. پلتفرم اتریوم کدهایی هستند که امکان بروزرسانی بلاک ‌چین را فراهم می‌کند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد اتریوم می‌توانید از مطلب آموزشی «اتریوم چیست و چه کاربردی دارد؟» دیدن نمایید.

کیف پول‌های اتریوم

در گام نخست به‌منظور استفاده از اتریوم به‌محلی امن برای نگهداری آن یا دست‌کم محلی برای نگهداری کلیدهای خصوصی خود نیاز دارید. این موضوع ما را به‌سمت استفاده از کیف‌ پول‌های اتریوم سوق می‌دهد. نکتهٔ مهم این است که از دست دادن کلیدهای خصوصی خطرناک‌تر از فراموشی رمز عبور است زیرا از دست دادن کلیدهای خصوصی به‌معنای از دست رفتن همیشگی اتریوم است. حذف واسطه، مانند شمشیر دو لبه عمل می‌کند. در حالی که برای تأیید معاملات به واسطه‌ها نیازی نیست، اما در عوض دیگر هیچ شخصی برای کمک به بازیابی کلیدهای خصوصی شما وجود نخواهد داشت.

چگونه از اتریوم استفاده کنیم؟

با این فرض، اکنون کیف پول‌های زیادی برای ذخیره‌سازی انواع رمز ارزها وجود دارد که از جملهٔ آنان می‌توان به کیف‌ پول‌های رومیزی، کیف‌ پول‌های همراه، کیف‌ پول‌های سخت‌افزاری و کیف پول‌های کاغذی اشاره کرد. انتخاب هر کدام از این کیف پول‌ها به اولویت شما در کارایی و امنیت آن بستگی دارد. معمولاً این دو جنبه در تضاد با یکدیگر هستند: هر چه استفاده از یک کیف پول ساده‌تر باشد، امنیت آن ضعیف‌تر خواهد بود و بالعکس.

رمز ارز چیست؟

کیف پول‌های رومیزی یا دسکتاپ

کیف‌ پول‌های رومیزی بر روی کامپیوتر شخصی یا لپ‌تاپ‌ها اجرا می‌شود. یک گزینه آن است که یک کلاینت اتریوم دانلود کنید. کلاینت‌های اتریوم مختلفی وجود دارد که با زبان‌های برنامه‌نویسی و عملکرد مبادلاتی مختلف نوشته شده‌اند. این فرآیند می‌تواند چندین روز طول بکشد و تنها با رشد اتریوم افزایش می‌یابد. سپس در مرحلهٔ بعد کیف پول می‌بایست همگام با آخرین تراکنش‌های موجود در بلاک ‌چین باشد.

کیف‌ پول‌های همراه

از آنجایی که کلاینت‌های مرتبط با تلفن همراه یا کلاینت سبک (لایت) برای اتصال به شبکه و انجام تراکنش‌ها نیازمند حجم کمتری از اطلاعات هستند، بنابراین برای دانلود بر روی گوشی‌های هوشمند مناسب‌تر هستند. با وجود اینکه کلاینت لایت گزینه‌های ساده‌تری دارد اما کاملاً ایمن نمی‌باشد. کلاینت کامل اتریوم روش ایمن‌تری برای دریافت تراکنش‌ها ارائه می‌دهد، زیرا نیازی به دریافت اطلاعات دقیق، اعتماد به ماینرها یا گره‌ها نداشته و خود اعتبار تراکنش‌ها را تأیید می‌کند.

چگونه از اتریوم استفاده کنیم؟

هک کردن کلیدهای خصوصی موجود بر روی یک ابزار که به اینترنت متصل نیست (این روش به نام نگهداری سرد شناخته می‌شود) دشوارتر بوده و بهترین گزینه برای ذخیره‌سازی و نگهداری اتریوم در حجم بالاست. با این وجود، استفاده از روش ذخیره‌سازی سرد به سادگی استفاده از کیف پول‌های همراه یا کامپیوترهای متصل به اینترنت نیست.

اتریوم چگونه کار می‌کند؟

کیف‌ پول‌های سخت‌افزاری

بهترین کیف پول، کیف‌ پول‌ سخت‌افزاری است که سایز آن به اندازهٔ یک یا دو انگشت است. این ابزارهای ایمن اغلب قابلیت عدم اتصال به اینترنت را داشته و امضای تراکنش‌ها به‌صورت آفلاین صورت می‌گیرد. اگر قصد جابه‌جایی مکرر اتریوم را دارید شاید این کیف پول گزینهٔ مناسبی برای شما نباشد.

کیف‌ پول‎‌های کاغذی

گزینهٔ نگهداری دیگر این است که کلید خصوصی خود را چاپ کنید یا به دقت آن را بر روی یک ورق کاغذ نوشته و آن را در مکانی ایمن نگهداری کنید. ابزارهای آنلاین می‌توانند جفت‌کلیدهایی را به‌صورت مستقیم بر روی کامپیوتر شما ایجاد کنند. در واقع این جفت‌کلیدها بر روی سرورهای یک وب‌سایت ایجاد نمی‌شوند، زیرا اگر این وب‌سایت‌ها هک شوند، کلیدها آسیب‌پذیر خواهند شد. شما می‌توانید کلیدهای خصوصی خود را با استفاده از فرمان‌های دستوری نیز تولید کنید. با همهٔ این تفاسیر مجدداً تأکید می‌کنیم که اگر کلید خصوصی خود را گم کنید، دیگر هیچ‌گاه آن را نخواهید یافت. بنابراین بهترین راه برای جلوگیری از گم شدن کلیدهای خصوصی آن است که چندین کپی از کلید خصوصی خود تهیه کرده و آن‌ها را در محل‌های ایمن جداگانه‌ای نگهداری کنید. در این صورت اگر شما یکی از کپی‌ها را گم کنید می‌توانید از سایر کپی‌هایی که تهیه کرده‌اید استفاده کنید.

خرید اتریوم

بسته به کشور محل زندگی و وجه رایج آنجا خرید ارز اتریوم متفاوت است. برای خرید اتریوم می‌بایست به‌صورت آنلاین یا حضوری، فردی که دارای اتر بوده و قصد معامله دارد را پیدا کنید. همواره گزینهٔ ملاقات حضوری برای خرید و فروش اتریوم به‌ویژه در شهرهایی مانند نیویورک یا تورنتو وجود دارد. البته همیشه این گزینه در مناطق کم‌جمعیت در دسترس نخواهد بود. صرافی‌ها این امکان را به مشتریان خود می‌دهند تا به‌صورت مستقیم و با استفاده از دلار یا بیت کوین به خرید اتریوم بپردازند. برای این کار ابتدا باید در این صرافی‌ها حساب کاربری ایجاد کنید. اگر می‌خواهید با استفاده از یک ارز دیگر اتریوم بخرید باید مراحل بیشتری را طی کنید. بیت کوین پُرکاربردترین رمز ارز مجازی در سراسر دنیا بوده و مردم علاقهٔ بیشتری به انجام مبادلات با آن دارند. بنابراین، به‌عنوان مثال، اگر می‌خواهید در ازای پرداخت روبل مقداری اتریوم بخرید، ساده‌ترین روش آن است که ابتدا به یک صرافی مراجعه کرده و بیت کوین تهیه کنید و سپس آن را به اتریوم تبدیل کنید. زمانی که اتریوم در اختیار داشته باشید، می‌توانید آن را به‌صورت مستقیم به‌شخص دیگری ارسال کنید. البته برای انجام این کار می‌بایست هزینهٔ اندکی را به‌عنوان کارمزد بپردازید.

بیت کوین چیست و چه کاربردی دارد؟

اکنون شرایط چگونه است؟

زمانی که کاربران، اتریوم در اختیار دارند چه کارهایی می‌توانند با آن انجام دهند؟

ممکن است متوجه این نکته شده باشید که زبان کیف پول و صرافی‌های اتریوم بسیار شبیه به بیت کوین است. ولی باید بدانید که اپلیکیشن‌های اتریوم کاملاً متفاوت از اپلیکیشن‌های بیت کوین هستند. کاربرانی که اتریوم دارند می‌توانند قراردادهای هوشمند را ساخته یا به آن ملحق شوند. از بسته‌های قراردادهای هوشمند می‌توان برای ایجاد اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز “dapps” استفاده کرد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد اپلیکیشن غیرمتمرکز dapp می‌توانید از مطلب آموزشی «اپلیکیشن غیرمتمرکز dapp چیست؟» دیدن نمایید.

سیستم عملیاتی اتریوم چگونه است؟

پیش از آنکه بخواهیم فراتر رویم، بهتر است نحوهٔ عملکرد اتریوم و سایر رمز ارزها را که دارای سیستم ذخیره‌سازی گیج‌کننده‌ای هستند را تشریح کنیم. بهتر است مطالبی که در اینجا بیان می‌شود را با دانسته‌های قبلی خود مقایسه کنید.

آیا به رشته اعدادی که در کارت اعتباری شما درج شده توجه کرده‌اید؟ زمانی که کارت کشیده می‌شود، بانک‌ها باید تعیین کنند که پول را به کجا ارسال می‌کنند. رمز ارزها این امکان را به شما می‌دهند تا به ایجاد شمارهٔ شناسایی بپردازید. این شمارهٔ شناسایی تشخیص می‌دهد که وجوه به کجا فرستاده می‌شود. در این سیستم، دو مولفهٔ اصلی موجود است که کاربران برای شناسایی به آن دو نیاز دارند: کلیدهای عمومی و کلیدهای خصوصی. این کلیدها به‌صورت یک رشتهٔ درهم‌ریخته از اعداد و حروف نشان داده شده و از طریق رمزنگاری به‌یکدیگر متصل هستند. کلیدهای عمومی را می‌توان به دیگران ارسال کرد، در این شرایط آن‌ها می‌دانند که پول را به کجا ارسال کنند. اگر می‌خواهید اتریوم خود را به دیگران ارسال کنید، به یک آدرس نیاز دارید. این آدرس شامل یک رشته اعداد و حروف درهم‌ریخته است.

برای مصرف اتریوم می‌بایست وجوه خود را با کلید خصوصی خود امضا کنید. همان طور که از نام کلید خصوصی پیداست، این نام شبیه به یک پسورد است. اگر بخواهیم کلید خصوصی را به کارت اعتباری تشبیه کنیم باید بگوییم که کلید خصوصی شبیه به پینی است که از آن برای باز کردن قفل وجوه در ATMها یا فروشگاه‌ها استفاده می‌شود. بنابراین، فواید این سیستم چیست؟ یکی از تفاوت‌های کلیدی در بلاک چین‌های باز مانند بیت کوین و اتریوم، آن است که در هر زمان کاربران می‌توانند برای دارایی‌های خود شمارهٔ شناسایی ساخته و برای این کار نیازی به انتظار در بانک برای تأیید درخواست و صدور کارت اعتباری نخواهید داشت.

آیا بیت کوین مقیاس‌پذیر است؟

آیا بیت کوین مقیاس‌پذیر است؟

شما مقداری بیت کوین در کیف پولتان دارید و می‌خواهید آن را در خریدهای روزانه خود خرج کنید. اما در دنیایی که مسترکارت، ویزاکارت و سایر خدمات مالی هنوز بر بازار جهانی مسلط هستند، این وضعیت چگونه خواهد بود؟
مدت‌هاست که توانایی رقابت بیت کوین با سایر سیستم‌های پرداخت در دنیای رمز ارزها مطرح شده است. ساتوشی ناکاموتو به‌منظور جلوگیری از اسپم شبکه، به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی کرد که اندازهٔ بلوک‌ها حدود یک مگابایت باشد. علاوه بر این، وی اقدام به طراحی مسئلهٔ نقدینگی بیت کوین نیز کرد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد بیت کوین می‌توانید از مطلب آموزشی «بیت کوین چیست و چه کاربردی دارد؟» دیدن نمایید.

از آنجایی که پردازش هر بلوک به‌طور متوسط ده دقیقه زمان می‌برد، تنها تعداد کمی از تراکنش‌ها می‌توانند به‌صورت هم‌زمان انجام شوند. برای سیستمی که بسیاری ادعا می‌کردند قابلیت جایگزینی پرداخت‌های فیات را دارد، این موضوع مانع بزرگی بود. در حالی که ویزاکارت قابلیت انجام 1700 تراکنش در یک ثانیه را دارد، بیت کوین تنها قابلیت پردازش 7 تراکنش را داراست. هرچه تقاضا برای پرداخت‌ با بیت کوین افزایش یابد، ناچاراً منجر به افزایش کارمزدها شده و سودمندی بیت کوین نیز با محدودیت‌های بیشتری مواجه می‌شود.

بحث در خصوص مقیاس‌پذیری بیت کوین، موجی از نوآوری‌های فناوری را برای جستجو و یافتن راه‌حل این مسئله‌ به راه انداخت. با وجود اینکه پیشرفت قابل‌توجهی در زمینهٔ مقیاس‌پذیری بیت کوین به‌دست آمده است اما هنوز هم راه‌حل ثابتی برای حل آن یافت نشده است.

آیا بیت کوین مقیاس‌پذیر است؟

در ابتدا از افزایش ابعاد بلوک به‌عنوان یک راه‌حل ساده برای حل این مسئله یاد می‌شد. اما اکنون مشخص شده که این راه‌حل به‌هیچ‌وجه ساده نخواهد بود.

نخست، هیچ اتفاق نظر روشنی در خصوص میزان افزایش بلوک وجود نداشت. برخی پیشنهادات مبنی بر افزایش ابعاد بلوک تا 2MB، برخی تا 8MB و برخی دیگر تا 32MB ارائه شدند.

تیم توسعه‌دهندهٔ بیت کوین این‌گونه استدلال می‌کند که هرچه ابعاد بلوک افزایش یابد، برق مورد نیاز ماینرها نیز افزایش یافته که خود این امر نیز ممکن است منجر به ضعیف‌تر شدن پروتکل غیرمتمرکزسازی شود. علاوه بر این، رقابت برای ساخت دستگاه‌های پُرقدرت ممکن است منجر به عدم سوددهی استخراج بیت کوین شود. همچنین، تعداد گره‌هایی که می‌توانند زنجیره بلوکی بسیار سنگین‌تری را اجرا کنند کاهش یافته و شبکه‌ای که بر غیرمتمرکزسازی تمرکز دارد را متمرکزتر کند.

استخراج بیت کوین

دوم، همهٔ افراد با این روش برای تغییر موافق نیستند. زمانی که مشارکت به‌صورت غیرمتمرکز است چگونه می‌توانید سطح سیستم را ارتقا دهید؟ آیا همهٔ افراد می‌بایست نرم‌افزار بیت کوین خود را به‌روزرسانی کنند؟ در صورتی که ماینرها، گره‌ها و معامله‌گران به‌روزرسانی نشوند چه اتفاقی رخ خواهد داد؟

و در آخر باید گفت که بیت کوین، بیت کوین است، چرا با آن سر و کله می‌زنید؟ اگر برخی افراد از بیت کوین خوش‌شان نمی‌آید، می‌توانند سکهٔ خود را راه‌اندازی کنند.

یکی از اولین پیشنهادات برای حل این مسئله در سال 2015 توسط توسعه‌دهنده‌ای به نام پیتر ویل ارائه شد. این پیشنهاد سگویت (Segwit) نام داشت که به معنای جداسازی امضای تراکنش‌هاست.

این فرآیند با تغییر در نحوهٔ ذخیره‌سازی داده‌ها، ظرفیت بلوک بیت کوین را بدون تغییر در اندازهٔ آن افزایش می‌دهد.

در آگوست 2017، سگویت از طریق سافت فورک بر روی شبکهٔ بیت کوین قرار داده شد تا گره‌های ارتقا نیافته را سازگار کند. در حالی که بسیاری از کیف ‌پول‌ها و سایر خدمات بیت کوین به‌تدریج در حال تنظیم نرم‌افزارهای خود هستند، سایرین به دلیل ریسک و هزینهٔ موجود در این بحث تمایلی به انجام این کار ندارند.

هارد فورک چیست؟

بسیاری از بازیگردانان این صنعت این‌گونه استدلال کرده‌اند که این سگویت دوام بسیاری نداشته و موفقیت زیادی کسب نخواهد کرد اما می‌تواند در کوتاه‌مدت به حل این مشکل کمک کند. در هر صورت، دیر یا زود بیت کوین مجدداً در برابر موانع رشد خود قد علم خواهد کرد.

در سال 2017 و مقارن با کنفرانس اجماع کوین دسک که در شهر نیویورک برگزار شد، روشی جدید با نام SegWit2X معرفی گردید. این ایده توسط بزرگترین صرافی‌ها مورد حمایت قرار گرفت. براساس این ایده مقرر شد تا ابعاد بلوک‌ها تا 2MB افزایش یابند. این کار باعث شد تا ظرفیت تراکنش‌ها هشت برابر شود.

سوای حل مسئله، این پیشنهاد موج عظیمی از ناهمانگی‌ها و مخالفت‌ها را با خود به همراه داشت. نحوهٔ رونمایی و عدم محافظت از پخش مجدد آن مشکلات بسیاری را به وجود آورد. دور شدن قدرت از توسعه‌دهندگان و هدایت آن به سمت ماینرها و کسب‌وکارها می‌تواند منجر به ایجاد شکاف در جامعه شود.

سایر فناوری‌های دیگر نیز به‌عنوان روشی بالقوه برای افزایش ظرفیت شبکه در حال توسعه هستند.

امضای اشنور (Schnorr) راه‌حلی برای تثبیت و تقویت داده‌ها ارائه می‌دهد و باعث کاهش فضای اشغال‌شده می‌شود و همچنین حریم خصوصی را بهبود می‌بخشد. اگر این امضاها با سگویت ترکیب شوند، امکان انجام تراکنش‌های بسیار بیشتری را آن هم بدون تغییر در اندازهٔ بلوک فراهم خواهند کرد.

اکنون این کار به سمت شبکه لایتنینگ یا صاعقه متمرکز شده و در حال پیشروی است. شبکهٔ لایتنینگ یک پروتکل در لایهٔ ثانویه بیت کوین است و زمانی که شرکت‌کنندگان شبکه آماده باشند، کانال‌هایی را برای انجام ریز تراکنش‌هایی که بر روی شبکه بیت کوین قرار می‌گیرند باز و آماده عملیات  می‌کند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد لایتنینگ بیت کوین می‌توانید از مطلب آموزشی «شبکه لایتنینگ بیت کوین» دیدن نمایید.

به‌روزرسانی سگویت به آهستگی در سراسر شبکه گسترش می‌یابد و باعث افزایش ظرفیت تراکنش‌ها و کاهش هزینه‌ها می‌شود.

در حال حاضر پیشرفت‌های زیادی در روش‌های پیشرفته‌ای چون شبکهٔ لایتنینگ در حال حصول است. در این روش تراکنش‌ها به شبکه‌های آزمایشی ارسال می‌شوند. پتانسیل امضاهای اشنور توجهات زیادی را به خود جلب کرده است. پیشنهادات متعددی برای کار بر روی جزئیات عملکرد و یکپارچه‌سازی این امضاها ارائه شده است.

در حالی که استفاده از بیت کوین به‌عنوان یک مکانیسم پرداخت، جایگاه خود را به‌عنوان یک دارایی سرمایه‌ای به‌دست آورده است، اما به تعداد بیشتری از معاملات نیاز است زیرا هزینه‌های دریافت‌شده توسط ماینرها به‌منظور پردازش شبکه گران‌تر از معادل فیات آن است. از همه مهم‌تر، توسعهٔ ویژگی‌های جدید که عملکرد شبکه را افزایش دهد برای افزایش پتانسیل فناوری بلاک ‌چین بسیار مهم و حیاتی است.

شبکه لایتنینگ بیت کوین

شبکه لایتنینگ بیت کوین

مقابله در برابر مقیاس‌پذیری بیت کوین کار ساده‌ای نیست، اما دو توسعه‌دهنده به نام‌های جوزف پون (Joseph Poon) و تادئوس درایجا (Thaddeus Dryja) برای حل این مشکل یک ایده داشتند. در اوراق سفیدی که در سال 2016 ارائه شد، آن‌ها مفهوم یک پروتکل با نام «شبکه لایتنینگ بیت کوین» یا صاعقه را پیشنهاد کردند. بدون نیاز به تغییر اندازهٔ بلوک، این شبکه باعث می‌شد تا تراکنش‌ها با سرعت بالاتر و ارزان‌تر انجام شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد مقیاس‌پذیری بیت کوین می‌توانید از مطلب آموزشی «آیا بیت کوین مقیاس‌پذیر است؟» دیدن نمایید.

این شبکه یک لایهٔ ثانویه در بالای بلاک چین بیت کوین ایجاد می‌کند که شامل شبکه‌های ایجادشده توسط کاربران می‌شود. در شبکهٔ لایتنینگ می‌توانید بدون نیاز به ایجاد اعتماد یا شناخت طرف مقابل پرداخت‌ها را به‌صورت ایمن انجام دهید.

به‌عنوان مثال، فرض کنید من می‌خواهم بابت تماشای هر دقیقه ویدئو هزینه‌ای را به شما بپردازم. برای انجام این کار، ابتدا یک شبکه لایتنینگ باز می‌کنیم. سپس به‌ازای هر دقیقه مشاهدهٔ ویدئو، پرداخت‌ها به‌صورت دوره‌ای از کیف پول من به کیف پول شما انتقال داده خواهد شد. زمانی که تماشای ویدئو به پایان رسید، ما شبکه را می‌بندیم تا مقدار خالص بر روی بلاک چین بیت کوین تسویه شود.

از آنجایی که این تراکنش‌ها تنها بین من و شماست و نیازی به اعلام آن در کل شبکه نیست، این معاملات تقریباً به‌صورت آنی انجام می‌شوند. همچنین به دلیل عدم نیاز ماینرها به مشوق و پاداش، هزینهٔ این تراکنش‌ها کم‌بوده و یا حتی رایگان است.

بلاک چین چیست و چگونه کار می‌کند؟

شبکه لایتنینگ چگونه کار می‌کند؟

ابتدا دو شخص که قصد انجام معامله با یکدیگر را دارند، اقدام به راه‌اندازی یک کیف پول چندامضایی (که نیاز به بیش از یک امضا برای انجام تراکنش دارد) می‌کنند. این کیف پول مقداری بیت کوین در خود جای داده است. سپس در مرحلهٔ بعدی آدرس کیف پول در بلاک چین بیت کوین ذخیره می‌شود.

کیف پول بلاکچین چیست؟

شبکه لایتنینگ بیت کوین

اکنون آن دو شخص می‌توانند به‌صورت نامحدود و حتی بدون نیاز به لمس اطلاعات ذخیره شده در بلاک چین به انجام معاملات بپردازند. با هر تراکنش، هر دو شخص یک ترازنامهٔ به‌روزشده‌ای را امضا می‌کنند تا همیشه میزان بیت کوین ذخیره شده در کیف پول را به هر یک منعکس کند.

زمانی که دو شخص معامله خود را به پایان رسانده و شبکه را بستند، ترازنامهٔ حاصله بر روی بلاک چین ثبت می‌شود. در صورت بروز اختلاف‌نظر، هر دو شخص می‌توانند از ترازنامه‌ای که اخیراً امضا شده برای بازیابی سهم کیف پول خود استفاده کنند.

برای انجام معاملات، راه‌اندازی یک شبکهٔ مستقیم بر روی شبکه لایتنینگ یا صاعقه ضروری نیست، شما می‌توانید پرداخت‌های خود به یک شخص را از طریق کانال‌هایی که با دیگران ایجاد کرده‌اید ارسال کنید. برای انجام این کار، شبکه به‌صورت خودکار کوتاه‌ترین مسیر را پیدا می‌کند.

با به‌کارگیری سگویت (segwit) در شبکه‌های بیت کوین و لایت کوین توسعهٔ این فناوری به‌طور قابل‌توجهی افزایش داشته است. بدون اصلاح قابلیت انعطاف‌پذیری تراکنش، عملیاتی کردن تراکنش‌های موجود بر روی شبکه بسیار خطرناک است.

اگر امنیت موجود در بلاک چین وجود نداشته باشد، شبکه لایتنینگ چندان ایمن نخواهد بود. این موضوع بیان می‌کند که از شبکه لایتنینگ می‌توان به‌طور عمده برای تراکنش‌های کوچک که ریسک کمتری دارند استفاده کرد. انتقال‌های بزرگ‌تر که به امنیت بالاتری نیاز دارند به احتمال خیلی زیاد بر روی لایهٔ اصلی انجام می‌شوند.

سه مشکل احتمالی شبکه صاعقه بیت کوین

اکنون ما کجا هستیم؟

در مارس 2018، شرکت لایتنینگ لبز (Lightning Labs) در کالیفرنیا از راه‌اندازی نسخهٔ بتای نرم‌افزار خود خبر داد. این نرم‌افزار به قدری قدرتمند بود که طبق گفتهٔ سرمایه‌گذاران آن، اولین نسخهٔ کاملاً آزمایش‌شدهٔ موفق محسوب می‌شد. هنوز روزهای ابتدایی راه‌اندازی این فناوری جدید است، با این حال، اندازهٔ تراکنش‌ها محدود بوده و هدف از رونمایی از این نرم‌افزار تمرکز بر توسعه‌دهندگان و کاربران حرفه‌ای بوده است.

در تحقیقات اخیری که بر روی شبکه لایتنینگ انجام شده نشانه‌هایی مبنی بر افزایش آسیب‌پذیری به دلیل مرکزیت تعدادی از گره‌های موجود در شبکه وجود دارد که نشان می‌دهد کنترل اکثریت وجوه را در اختیار دارد. توسعه‌دهندگان به‌طور پیوسته در حال اکتشاف امکانات جدید برای بهبود وضعیت حریم خصوصی، بازدهی شبکه لایتنینگ و همچنین مشارکت سایر فناوری‌ها نظیر Schnorr در این شبکه هستند. شکی وجود ندارد که قبل از به‌روزرسانی موفقیت‌آمیز چنین سیستم گسترده‌ای این اتفاق رخ خواهد داد.

تراکنش های بیت کوین چگونه کار می کنند؟

تراکنش های بیت کوین چگونه کار می‌کنند؟

اکنون که کیف پول بیت کوین خود را راه‌اندازی کرده و آمادهٔ انجام اولین تراکنش خود هستید، بیایید نگاهی به‌نحوهٔ کار تراکنش های بیت کوین بیندازیم. در تراکنش های بیت کوین سه متغیر کلیدی وجود دارد: مقدار، ورودی و خروجی. یک ورودی همان آدرسی است که پول از طرف آن ارسال شده است. خروجی، آدرسی است که وجوه را دریافت می‌کند. از آنجایی که یک کیف پول می‌تواند محتوی چندین آدرس ورودی باشد، شما می‌توانید پول را از یک یا چند ورودی به یک یا چند خروجی ارسال کنید. همچنین در تراکنش های بیت کوین یک بخش برای نگهداری از داده‌ها وجود داشته که اجازهٔ ثبت بدون تغییر داده‌ها را در بلاک چین می‌دهد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد کیف پول بیت کوین می‌توانید از مطلب آموزشی «کیف پول بیت کوین» دیدن نمایید.

ولی نکتهٔ منحصربه‌فرد در مورد تراکنش های بیت کوین این است که اگر شما یک تراکنش یا معامله را که ارزش آن کمتر از کل مقدار موجود در ورودی شما است آغاز کنید، باقیماندهٔ موجودی شما به خروجی اصلی شما بازگردانده نمی‌شود. در واقع، این باقیمانده از طریق یک آدرس ثالث جدید در اختیار شما قرار خواهد گرفت. این موضوع بدین معنا است که کیف پول شما عموماً محتوی چندین آدرس بوده و شما می‌توانید وجوه خود را از طریق این آدرس‌ها جابه‌جا کرده و از آن برای انجام معاملات خود استفاده کنید.

تراکنش های بیت کوین چگونه کار می‌کنند؟

تاکنون آموخته‌اید که چگونه بیت کوین بخرید و چگونه آن را ذخیره کنید. بنابراین می‌دانید که کلیدهای خصوصی و عمومی چه هستند و همچنین می‌دانید که برای انجام تراکنش های خود به آن‌ها نیاز دارید. برای انجام یک تراکنش، کلید خصوصی، مقدار بیت کوینی که قصد ارسال آن را دارید و آدرس خروجی را بر روی نرم‌افزار بیت کوین موجود در کامپیوتر یا گوشی هوشمند خود وارد کنید.

چگونه بیت کوین خود را ذخیره کنیم؟

در مرحلهٔ بعد، نرم‌افزار، امضای ایجاد شده از طرف کلید خصوصی شما را تولید کرده تا این تراکنش را جهت اعتبارسنجی و تأیید به شبکه اعلام کند. باید این موضوع برای شبکه اثبات شود که بیت کوین منتقل شده به شما تعلق داشته و تاکنون آن را خرج نکرده‌اید. برای اینکه این دو مورد اثبات شود، شبکه تمام تراکنش های قبلی را که به‌صورت عمومی بر روی شبکه قرار دارند بررسی می‌کند. زمانی که شبکهٔ بیت کوین صحت تناسب کلید خصوصی شما را با کلید عمومی ارائه شده اثبات کند – بدون دانستن اینکه کلید خصوصی شما چیست – تراکنش شما تأیید می‌شود.

اکنون این تراکنش در یک “بلاک” گنجانده شده و به بلاک قبلی ضمیمه می‌شود و در نهایت تراکنش به بلاک چین افزوده می‌شود. هر تراکنش به یک شناساگر منحصربه‌فرد به نام شناسه تراکنش (txid) متصل است. این شناساگر شبیه به یک رشته 64 کاراکتری از اعداد و حروف تصادفی است. شما می‌توانید با وارد کردن شناسهٔ تراکنش بر روی نوار جستجوی اکسپلورر بلاک چین به ردیابی و جستجوی یک تراکنش مشخص بپردازید.

تراکنش‌ها نمی‌توانند ناتمام بمانند و یا نمی‌توان در آن‌ها مداخله کرد، زیرا اگر چنین شود می‌بایست تمام بلوک‌های وارد شده به بلاک چین را مجدداً وارد شبکه کرد. فرآیند انجام تراکنش یک فرآیند آنی و فوری نیست. از آنجایی که بلاک چین بیت کوین یک شبکه نسبتاً بزرگ است و تراکنش های بسیار زیادی در آن در حال انجام است، زمان زیادی صرف پردازش یک تراکنش در شبکه بلاک چین می‌شود.

زمان لازم برای تأیید تراکنش های بیت کوین متفاوت بوده و بسته به ترافیک بلاک چین و اندازهٔ تراکنش شما بین چند دقیقه تا چند روز به طول می‌انجامد. ماینرها تمایل دارند تا تراکنش های بزرگ‌تر با هزینهٔ بیشتر را سریع‌تر از تراکنش های کوچک‌تر انجام دهند. زمانی که تراکنش شما تأیید شد، این تراکنش به‌طور تغییرناپذیر و برای همیشه ثبت می‌شود. اگر تمایل به مشاهدهٔ تراکنش های بیت کوین در شبکه دارید می‌توانید به سایت Blockchain.info مراجعه کنید.

قراردادهای هوشمند اتریوم چگونه عمل می‌کند؟

قراردادهای هوشمند اتریوم چگونه عمل می‌کند؟

مانند بسیاری از ایده‌های موجود در صنعت بلاک ‌چین، عبارت “قراردادهای هوشمند” برای عموم نامفهوم است. ارائهٔ قراردادهای هوشمند با استفادهٔ بلاک ‌چین‌های عمومی میسر شده است. فهم و درک این نوع قراردادها دشوار است، زیرا این اصطلاحات تا حدودی با عمل انجام شده در هستهٔ آن در تعارض هستند. در حالی که در یک قرارداد استاندارد به شرایط یک رابطه اشاره می‌شود، قرارداد هوشمند، یک رابطه با استفاده از کدهای‌ رمزنگاری شده برقرار می‌کند. یکی از وجوه تمایز قراردادهای هوشمند و قرادادهای استاندارد آن است که قراردادهای هوشمند برنامه‌هایی هستند که به‌صورت دقیق تنظیمات سازندگانش را اعمال می‌کند. در سال 1993 این ایده توسط خبرهٔ کامپیوتر، نیک سابو (Nick Szabo) به‌عنوان نوعی دستگاه فروش خودکار ارائه شد. با این مثال معروف، وی به تشریح نحوهٔ وارد کردن داده‌ها یا مقادیر جهت دریافت اقلام مختلف از دستگاه پرداخت، به‌عنوان مثال این آیتم در دنیای واقعی می‌تواند اسنک یا نوشیدنی باشد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد قراردادهای هوشمند می‌توانید از مطلب آموزشی «قرارداد هوشمند چیست؟» دیدن نمایید.

در یک مثال ساده، کاربران اتریوم می‌توانند با استفاده از یک قرارداد هوشمند، تعدادی اتر را در یک تاریخ مشخص به یکی از دوستان خود ارسال کنند. در این شرایط ممکن است کاربر به ایجاد یک قرارداد پرداخته و داده‌ها را به‌گونه‌ای وارد کند که قرارداد، دستور مورد نظر را اجرا کند. اتریوم پلتفرمی است که به‌طور خاص برای ایجاد و خلق قراردادهای هوشمند ساخته شده است. این ابزارهای جدید به این منظور ساخته نشده‌اند که به‌صورت جداگانه و به تنهایی مورد استفاده قرار بگیرند. این باور وجود دارد که این ابزارها قادر به تشکیل بلوک‌هایی برای اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز و حتی شرکت‌های مستقل غیرمتمرکز هستند.

قراردادهای هوشمند چگونه عمل می‌کنند؟

قراردادهای هوشمند اتریوم چگونه عمل می‌کند؟

بیت کوین اولین رمز ارزی است که از قراردادهای هوشمند پشتیبانی کرد. این امر بدین معناست که می‌توانست مقادیری را از فردی به فرد دیگر انتقال دهد اما شبکهٔ گره‌ها، تنها در شرایط خاصی تراکنش‌ها را تأیید می‌کند. این امر سبب می‌شود که بیت کوین تنها به موارد استفادهٔ ارزی محدود شود. در مقابل، اتریوم زبان برنامه‌نویسی بیت کوین را با زبان دیگری جایگزین کرد. این زبان به توسعه‌دهندگان این اجازه را می‌دهد تا برنامه‌ها‌ی خود را بنویسند. اتریوم به توسعه‌دهندگان این اجازه را می‌دهد تا قراردادهای هوشمند خود را برنامه‌ریزی کنند. این زبان یک زبان تورینگ کامل است. این موضوع بدین معناست که این زبان از مجموعهٔ وسیعی از دستورالعمل‌های محاسباتی پشتیبانی می‌کند.

بیت کوین چیست

قراردادهای هوشمند می‌توانند:

  • مانند حساب‌های چندامضایی عمل کند، بنابراین تنها در صورتی می‌توان وجوه را خرج کرد که درصد مشخصی از افراد با آن موافق باشند.
  • موافقنامه‌های بین کاربران را مدیریت کنند.
  • به سایر قراردادها خدمات ارائه دهند.
  • به ذخیره‌سازی اطلاعات مربوط به یک اپلیکیشن بپردازند.

قدرت اعداد

به‌عنوان آخرین نکته باید بگوییم که به‌نظر می‌رسد قراردادهای هوشمند ممکن است به کمک سایر قراردادهای هوشمند نیاز داشته باشند. هنگامی که شخصی شرط‌بندی ساده‌ای بر روی دمای هوا در یک روز گرم تابستانی انجام می‌دهد، ممکن است به بررسی زیروبم توالی قراردادها بپردازد. یک قرارداد ممکن است از داده‌های بیرونی برای پیش‌بینی آب‌وهوا استفاده کند و قرارداد دیگری ممکن است براساس اطلاعات قرارداد اول در هنگام محقق شدن آن شرط‌بندی را انجام دهد.

اجرای هر قرارداد نیازمند پرداخت هزینهٔ تبادل اتر است که میزان آن به مقدار نیروی محاسباتی مورد نیاز تراکنش بستگی دارد. همان طور که در مقالهٔ “اتریوم چگونه کار می‌کند؟” تشریح کردیم، اتریوم در صورتی کدهای قراردادهای هوشمند را اجرا می‌کند که یک کاربر یا قرارداد دیگر پیام مربوط به هزینه‌های تراکنش را برای آن ارسال کند. در مرحلهٔ بعدی ماشین مجازی اتریوم، قراردادهای هوشمند را در بایت‌کد یا مجموعه‌ای از صفر و یک‌هایی که توسط شبکه قابل خواندن و تفسیر باشند اجرا می‌کند.

قرارداد هوشمند چیست؟

قرارداد هوشمند چیست؟

قرارداد هوشمند یک قرارداد خوداجرا است که دارای شرایط و مفاد موافقت‌نامه بین خریدار و فروشنده بوده و به‌صورت چند خط کد نوشته می‌شود. کدها و موافقت‌نامه‌های موجود در قرارداد در یک شبکهٔ بلاک چین غیرمتمرکز وجود دارد. این کدها به کنترل اجرای مفاد و شرایط قراردادها می‌پردازد و تراکنش‌های انجام‌شده نیز قابل‌ردیابی و برگشت‌ناپذیر هستند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد بلاک چین می‌توانید از مطلب آموزشی «بلاک چین چیست؟» دیدن نمایید.

قرارداد هوشمند امکان اجرای قراردادها و توافق‌نامه‌های معتبر و قابل اعتماد بین طرفین ناشناس و مختلف قرارداد را بدون نیاز به مراجع مرکزی، سیستم قانونی یا مکانیسم اجرای خارجی فراهم می‌کند.

در حالی که تصور می‌شود فناوری بلاک چین به‌عنوان پایه و اساس بیت کوین شناخته می‌شود، اما باید بگوییم که این فناوری بسیار فراتر از پشتیبانی و حمایت از ارزهای مجازی است.

بیت کوین چیست

آنچه که باید بدانید

  • یک قرارداد هوشمند یک قرارداد خوداجرا است که شامل مفاد موافقت‌نامهٔ خریدار و فروشنده بوده و به‌صورت چند خط کد نوشته می‌شود.
  • نیک زابو، از پیشگامان حوزهٔ کامپیوتر، در سال 1998 موفق به اختراع یک رمزارز به نام “بیت گولد” شد. به‌عقیدهٔ وی قرارداد هوشمند در واقع پروتکل‌های کامپیوتری برای تنظیم قراردادها هستند که در آن اجازه انجام تراکنش‌های معتبر را بدون دخالت شخص ثالث فراهم می‌کند.
  • قرارداد هوشمند باعث می‌شود تا تراکنش‌ها و معاملات قابل‌ردیابی، شفاف و برگشت‌ناپذیر باشند.

بیت کوین گُلد چیست؟

قرارداد هوشمند چگونه کار می‌کند؟

قرارداد هوشمند اولین بار در سال 1994 توسط نیک زابو ارائه شد. وی یکی از پیشگامان حوزه علوم کامپیوتری بود که در سال 1998 و ده سال قبل از اختراع بیت‌کوین موفق به اختراع “بیت‌گولد” شد. در واقع، این شایعه به وجود ‌آمد که زابو همان ساتوشی ناکاموتو واقعی است ولی خود زابو این مطلب را تاکنون رد کرده است. لازم به ذکر است که ساتوشی ناکاموتو مخترع بیت کوین است.

قرارداد هوشمند چیست؟

زابو قراردادهای هوشمند را به‌صورت پروتکل‌های تراکنش کامپیوتری که به اجرای مفاد و شرایط قرارداد می‌پردازد تعریف کرد. وی قصد داشت کاربری‌ها و عملکرد روش‌های معاملاتی الکترونیکی مانند POS (نقطه فروش) را به قلمرو دیجیتال گسترش دهد.

در این مقاله، زابو اجرای قرارداد برای دارایی‌های مصنوعی مانند اوراق مشتقه و اوراق قرضه پیشنهاداتی را ارائه داد. زابو نوشت: “این اوراق بهادار از طریق ترکیب اوراق بهادار (مانند اوراق قرضه) و مشتقات (معاملات آتی) به‌طرق مختلف تشکیل شده است. با تحلیل کامپیوتری این ساختارهای پیچیده، اکنون می‌توان ساختارهای پیچیدهٔ پرداخت را به قراردادهای استاندارد تبدیل و معاملات و تراکنش‌ها را با هزینه‌های کم انجام داد”. به‌عبارت ساده وی به خرید مشتقات با شرایط پیچیده اشاره داشت.

قراردادهای آتی چیست؟

در این مقاله بسیاری از پیش‌بینی‌های زابو در خصوص فناوری بلاک چین پیشین به واقعیت تبدیل شد. به‌عنوان مثال، مبادلات مشتقات که عمدتاً از طریق شبکه‌های کامپیوتری انجام می‌شود از ساختارهای پیچیده‌ای استفاده می‌کنند.

هارد فورک چیست؟

هارد فورک چیست؟

هارد فورک یا انشعاب سخت (Hard Fork)، در فناوری بلاک چین به یک تغییر ریشه‌ای در پروتکل‌های شبکه که باعث معتبر شناخته شدن تراکنش‌ها و بلاک‌ها – که پیش‌تر غیرمعتبر شناخته می‌شدند – می‌شود، یا بالعکس. هارد فورک برای انجام کامل، نیازمند است که تمامی گره‌ها (Nodes) و یا تمامی مشارکت‌کنندگان در شبکه، پروتکل‌های نرم‌افزاری خود را به آخرین نسخه به‌روزرسانی کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد بلاک چین می‌توانید از مطلب آموزشی «بلاک چین چیست؟» دیدن نمایید.

نکات کلیدی:

  1. یک هارد فورک، تغییری اساسی در پروتکل یک شبکهٔ بلاک چینی است که باعث معتبر شدن تراکنش‌ها و یا بلاک‌های ساخته شده – که پیش‌تر غیرمعتبر بودند – می‌شود، و یا بالعکس.
  2. یک فورک در شبکهٔ بلاک چین می‌تواند در هر پلتفورم رمز ارزی‌ای صورت بگیرد، و تنها محدود به شبکهٔ بیت کوین نمی‌شود.

بیت کوین چیست

درک مفهوم هارد فورک

هارد فورک زمانی رخ می‌دهد که گره‌های نسخهٔ جدیدتر بلاک چین، دیگر جدیدترین نسخه از آن بلاک چین را تأیید نکنند، که این باعث ایجاد یک جدایی دائم بین نسخهٔ قبلی و نسخهٔ جدید بلاک چین می‌شود. اضافه کردن قوانین جدید به کُد شبکهٔ بلاک چین، اساساً باعث ایجاد یک فورک در بلاک چین می‌شود. یک دسته از کاربران، بلاک چین جدید و ارتقا یافته را دنبال می‌کنند و مسیر قبلی نیز به راهش در بلاک چین قدیمی ادامه می‌دهد. به‌طور کلی، پس از مدت کوتاهی، کاربرانی که همچنان از نسخه‌های قدیمی‌تر این زنجیره استفاده می‌کنند متوجه می‌شوند که نسخهٔ بلاک چین آن‌ها دیگر به‌روز نمی‌باشد، بنابراین آن‌ها نیز به‌سرعت نرم‌افزار خود را به آخرین نسخهٔ بلاک چین به‌روزرسانی می‌کنند.

توضیحاتی در مورد فورک در شبکه بیت‌کوین

فورک در یک بلاک چین می‌تواند در هر پلتفورم رمز ارزی صورت گیرد. می‌توانید به‌عنوان مثال اتریوم (Ethereum) را در نظر بگیرید، تا بدانید که این فورک‌ها تنها بر روی بلاک چین بیت کوین انجام نمی‌شوند. به دلیل اینکه بلاک چین‌ها و همچنین رمز ارزها اساساً به‌طور مشابه کار می‌کنند و پلتفورم رمز ارزی که بر روی آن قرار دارند، تفاوتی ایجاد نمی‌کند. شما ممکن است به بلاک‌های شبکهٔ بلاک چین به‌عنوان کلیدهای رمزنگاری شده که اطلاعات ذخیره شده را انتقال می‌دهند، فکر کنید. زیرا ماینرها قوانینی در خصوص انتقال اطلاعات در شبکهٔ اطلاعات وضع می‌کنند و این ماینرها به‌خوبی متوجه قوانین جدید می‌شوند.

هارد فورک چیست؟

هر چند، تمامی ماینرها در خصوص قوانین جدید و مواردی که یک بلوک معتبر دربرداشته باشد، باید با یکدیگر به توافق برسند. بنابراین زمانی که شما قصد تغییر این قوانین را دارید باید یک فورک انجام دهید مانند انجام یک انشعاب در یک جاده تا نشان دهید که تغییر یا یک جدایی در پروتکل رخ داده است. توسعه‌دهندگان سپس می‌توانند تمامی نرم‌افزار را به‌روزرسانی کنند تا تمامی قوانین و تغییرات جدید در آن‌ها بازتاب داده شود.

از طریق همین پروسهٔ فورک است که رمز ارزهای مختلفی با نام‌های مشابه بیت کوین به وجود آمده‌اند: بیت کوین کش (Bitcoin Cash)، بیت کوین گلد (Bitcoin Gold) و غیره. برای یک سرمایه‌گذار عادی (Casual Investor) در حوزهٔ رمز ارزها، اشاره به تفاوت‌های موجود بین این رمز ارزها و نشان دادن وقوع این فورک‌ها در یک خط زمانی (Timeline) کاری دشوار می‌باشد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد بیت کوین گُلد می‌توانید از مطلب آموزشی «بیت کوین گُلد چیست؟» دیدن نمایید.

نکتهٔ مهم: همان طور که تصویر زیر نشان می‌دهد، گره‌هایی (Nodes) که خود را به‌روزرسانی نکرده‌اند، قوانین جدید را رد کرده‌اند، که خود باعث ایجاد یک جدایی (یک هارد فورک) در بلاک چین شده است.

هارد فورک – منبع: Invesopedia

چه دلایلی برای انجام هارد فورک وجود دارد؟

دلایل مختلفی وجود دارد که توسعه‌دهندگان با استفاده از آن‌ها می‌توانند دست به پیاده‌سازی یک هارد فورک در شبکه بزنند. از این دلایل می‌توان به اصلاح کردن مشکلات مهم امنیتی در شبکه – که در نسخه‌های پیشین نرم‌افزار پیداشده‌اند – اضافه کردن عملکردهای جدید، و یا معکوس کردن تراکنش‌ها اشاره کرد. مانند هارد فورک بلاک چین اتریوم که برای معکوس کردن هک انجام شده در سازمان خودمختار غیرمتمرکز (Decentralized Autonomous Organization – DAO) انجام شد. بعد از این هک، جامعهٔ اتریوم به اتفاق آرا، رأی به انجام یک هارد فورک برای معکوس شدن تراکنش‌های انجام‌شده «که باعث دزدیده شدن ده‌ها میلیون دلار از این رمز ارز توسط یک هکر ناشناس شده بود»، دادند. این هارد فورک همچنین به صاحبان توکن‌های DAO کمک کرد تا بتوانند وجوه اتری (ETH funds) خود را پس بگیرند.

DAO چیست؟

طرح پیشنهاد شده برای این هارد فورک باعث تغییر تاریخچه تراکنش‌های ثبت شده در شبکه نشد. بلکه، آن‌ها با استفاده از این هارد فورک توانستند وجوه مربوط به DAO را به قراردادهای هوشمندی (Smart Contracts) که به‌منظور پس داده شدن این مبالغ به صاحبان اصلی‌شان ساخته شده بودند، جابه‌جا کنند. صاحبان توکن‌های DAO هم‌اکنون می‌توانند اتریوم را با نرخ تقریبی 1 اتریوم به 100 DAO پس بگیرند. توکن‌های اضافی باقی‌مانده و هر میزان اتری که در نتیجهٔ هارد فورک باقی بماند توسط نگهبانان DAO در شبکه تحت عنوان «محافظت از خطای احتمالی – failsafe protection» پخش می‌شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد قراردادهای هوشمند اتریوم می‌توانید از مطلب آموزشی «قراردادهای هوشمند اتریوم چگونه عمل می‌کند؟» دیدن نمایید.

هارد فورک در برابر سافت فورک

هارد فورک و سافت فورک (Soft Fork) اساساً یکی می‌باشند، زیرا در هر دوی آن‌ها کُد موجود در پلتفورم رمز ارز تغییر کرده است و نسخهٔ قدیمی در شبکه باقی می‌ماند، در حالی که نسخهٔ جدیدتری نیز در آن ساخته شده است. با انجام سافت فورک، تنها یک بلاک چین معتبر باقی می‌ماند زیرا که تمامی استفاده‌کنندگان این به‌روزرسانی را قبول می‌کنند و آن را انجام می‌دهند. در حالی که در یک هارد فورک، هم بلاک چین قدیمی و هم بلاک چین جدید در کنار یکدیگر وجود دارند، این بدین معنی است که نرم‌افزار باید به‌منظور کارکردن تحت قوانین جدید به‌روزرسانی شود. هر دو نوع این فورک‌ها باعث ایجاد جدایی می‌شوند، اما هارد فورک باعث ساخته شدن دو بلاک چین شده و سافت‌فورک تنها یک بلاک چین می‌سازد.

با در نظر گرفتن تفاوت‌ها در امنیت، بین انجام هارد فورک و یک سافت فورک، تقریباً تمامی استفاده‌کنندگان و توسعه‌دهندگان هارد فورک را ترجیح می‌دهند، حتی زمانی که اطمینان کاملی نسبت به انجام صحیح سافت فورک داشته باشند. پیاده کردن تعمیرات اساسی در بلاک‌های یک بلاک چین، نیازمند حجم عظیمی از قدرت پردازشی (Computing Power) می‌باشد، اما امنیتی که از طریق انجام هارد فورک به وجود می‌آید استفاده از آن را منطقی‌تر از سافت فورک نشان می‌دهد.